Politieblok in klimaatmars? Wie houdt ze tegen?

Update: de organisatie van de klimaatmars heeft vandaag, 26 augustus 2026, laten weten dit blok, dat officieel ‘veiligheidsprofessionals’ heet, niet meer te faciliteren. Link naar verklaring. Het valt nog te bezien wat het blok nu gaat doen.

Blauwe pentekening. Tegen de achtergrond van een omcirkelde A (voor anarchisme) een persoon die in een prullenbak poppen wegwerpt die politie verbeelden

Met nog een week of drie te gaan nadert de grote klimaatmars van 12 september met rappe schreden. We weten allemaal wat zo’n klimaatmars behelst: een hoop organisaties en groepen, blokken die zich aanmelden en aankondigen te komen. We zijn het lang niet altijd allemaal met elkaar eens en tot op zekere hoogte accepteren we dat.

Willen we andere, zelfs radicalere dingen doen? Dan doen we dat met onze eigen groep of organisatie. Het gaat bij de klimaatmars om massa. Het gaat erom die rode lijn te trekken die de klimaaturgentie weergeeft met hittegolven waar veel mensen dood aan gaan, bosbranden waar veel dieren de dupe van zijn. Natuur die naar de knoppen gaat. Uitdroging en tegelijk overstroming. Wie het nog niet was opgevallen omdat het een ver van je bed show was, zou intussen toch zelf iets gevoeld moeten hebben van de noodzaak op te staan en in actie te komen. Vergeet niet: wij zijn zelf ook dieren!

Er moeten dringend dingen gebeuren, snelle veranderingen, fundamentele aanpassingen. Een radicale wereldwijde reddingsoperatie die branden niet blust maar voorkomt. Geen energietransitie maar energie verbruik minderen, drastisch. Anders blijft het dweilen met de kraan open. Maar hoe komen van we van hier naar daar? Wat staat ons te doen om business as usual een spaak in het wiel te steken? Wegen blokkeren met onze lichamen: gedaan. Instanties en bedrijven bezetten: check. Blokkeren van bouwplaatsen, treinsporen, mijnen, bezetten van bossen: ook gedaan. Sabotage: check dubbelcheck. Maar al die acties gaan niet zonder slag of stoot: altijd sturen staat en kapitaal hun lange blauwe arm op ons af. Dat is overal ter wereld zo. Met knuppels, waterkanon, traangas, pepperspray en zelfs vuurwapens. Of met wat ze beschaafd noemen: pijnprikkels. Met arrestatie, registratie, intimidatie, straffen, gevangenissen. Met controle, leugens, en met…

Stroop om de mond.

Naar goed Nederlands gebruik heeft de politie hier twee gezichten. Het poldergezicht en het repressiegezicht. Er zijn de zogenaamd bezorgde wijkagenten die een zogenaamd vriendelijk praatje komen maken, liefst bij je aan de deur, onverwacht. Er zijn de ‘vredeseenheden’ bij demonstraties die graag afspraken maken over hoe het vreedzaam en geweldloos kan verlopen. Maar dan vooral van onze kant, niet van hun kant. Er is de copaganda van de oprechte agent, de roze agent of de groene agent. En nu is er ook: het politieblok op de klimaatmars.

Dat er in het politie apparaat lieden zitten die zoiets bedenken, zoals er bij bedrijven lieden zitten die wel iets te greenwashen weten te bedenken, tot TATA Steel aan toe met hun groene staal, dat behoeft geen verbazing te wekken. Inpakken die protesterende demonstranten en als dat niet lukt: aanpakken. Dat is het devies. Imago oppoetsen om in de media te kunnen doen alsof er geen polsen met bokkepootjes worden gebroken. Ja, maskers opzetten, de wouten zijn er goed in. En als het vriendelijke masker niet werkt, dan zetten ze bivakmutsen op, helmen, of dragen morfs op in elk geval hun mond en neus te bedekken. We zien dat laatste vooral bij romeo’s die met veel geweld mensen uit demonstraties plukken, gedekt door met de lange lat meppende ME. Het hoort allemaal tot het arsenaal van: De Politie.

Ik wil deze gewelddadige vertegenwoordigers van staats- en kapitaalmacht die de status quo van klimaatdestructie in dit tempo willen volhouden niet op de klimaatmars zien. Het is al erg genoeg dat ze om ons heen zullen zijn, in functie, oplettend of er niet iemand iets ‘verkeerd’ zegt, klaar om blokken die ze niet aanstaan te kettelen en af te voeren. Het is nog erger dat ze mogen doen alsof ze deel zijn van een beweging die deze aardkloot wil redden van gas, kolen, olie en mest. Wil een individuele smeris op persoonlijke titel met zijn uniform uit meelopen? Niemand die hem tegenhouden zal. Maar klimaatmars organisatoren: cancel dit blok. Dit is geen diversiteit: dit voorkomt diversiteit omdat er nogal wat mensen mee willen lopen die het geweldsmonopolie van de blauwe klauwen namens Shell of ING aan den lijve hebben ondervonden. Velen van hen dreigen zich uit de mars terug te trekken. Wat over dreigt te blijven is dan een slap aftreksel van voorzichtige wandelaars die geen onvertogen woord zullen vuilmaken aan de grootste misdaad van onze tijd: de collectieve vernietiging, een ecocide die zijn weerga niet kent, beschermd door zij die de wapens mogen hanteren, meelopend in ons midden.

Wie houdt ze tegen? De organisatoren? Dat zou ik maar doen, als ik hen was. Anders wordt dit een brave witte gekoloniseerde mars en dat is onacceptabel. Dat is geen klimaatmars. Het gaat niet om ons achtertuintje, het gaat om de hele wereld.

Als initiatiefnemer van een van de andere, reeds eerder aangemelde blokken, namelijk het radicale zangblok van PAP, voel ik me letterlijk voor het eh.. blok gezet. Maar ik neem het niet, ik pik het niet. Laten de organisatoren het politieblok wel meelopen dan heb ik daarom alvast een suggestie. Geheel in de traditie van politiegebruik zullen we hun blok omsingelen met onze stemmen, spandoeken en borden. Laten we hen onzichtbaar en onhoorbaar maken. Kettelen kunnen wij ook! Want het is wel genoeg geweest met dit soort fratsen in grote demonstraties. Ik herinner me die klimaatmars waar een Palestijnse spreekster de mond werd gesnoerd. Nu loopt er politie mee. Hoe groot moeten je oogkleppen zijn als je erin slaagt om elke keer weer zulke draken van foute keuzes te maken?

Bij de vrijheid om de planeet als een al bijna uitgedroogde sinaasappel nog verder uit te persen hebben bazen en politici hun gewapende dienders nodig om het uit te voeren. Anders lopen wij, een veelheid aan activisten met de meest uiteenlopende actiemethoden, veel te veel in de weg. En laat dat nu nodig zijn: dat we heel erg in de weg lopen, zitten en meer. En dus wil ik geen politie naast me zien lopen in de mars.

Alle politie de demo uit! Basta.

Dus: wat gaat het worden? Een klimaatmars die met bewustzijn voor alle moord en vernietiging reeds aangericht in het globale zuiden, met dank aan smerissen aldaar, collega’s van de smerissen alhier, de straat op gaat en klimaatrechtvaardigheid eist? Ik hoop het. Wat in elk geval maar beter niet gebeurt is dat al die stemmen die radicale verandering teweeg willen brengen van deelname moeten gaan afzien omdat ze zich niet veilig voelen om zich uit te spreken en te laten zien. Omdat mensen anders moeten uitkijken of degene naast hen niet een van die agenten is die jou of een van je kameraden nog niet zo lang geleden dubbelgevouwen in een arrestantenbus heeft gepropt.

Laat je horen en zien en vertel het de organisatie van de klimaatmars, bijvoorbeeld door ze te mailen op communicatie@klimaatmars.nl of door reacties op hun socials.

Stop de greenwashing van de geweldsmonopolisten met bloed aan hun handen!

Joke Kaviaar, 22 augustus 2026

DE LAATSTE DRUPPEL

Reeds verschenen op Konfrontatie.

In mijn schaduwrijke rommelige tuin te midden van zich hittebestendig wanende tegelleggers, gifspuiters tegen onkruid, zonaanbidders met zonwering, hang ik bakjes met water op tussen de bomen. Op de grond staan ook bakjes met water. Voor al wie koelte zoekt of dorst heeft: water. Met de gieter loop ik naar de regenton, en zie het straaltje water dat er uit komt zwakker worden. Vandaag of morgen komt daar de laatste druppel uit. Dan is het water dat ik in regentijden verzamelde helemaal op. De emmers die water opvingen zijn al tussen de bloeiende planten geleegd, zodat er zo lang mogelijk voedsel blijft voor vlinders, bijen en vogels.

Lees verder

Op video: bundelpresentatie VELE STEMMEN WILD EN STIL & DE BOOM IN! Poëzie en muziek tegen boskap!

bundelpresentatie VELE STEMMEN WILD EN STIL

DE BOOM IN! Poëzie en muziek tegen boskap!

bundelpresentatie VELE STEMMEN WILD EN STIL

DE BOOM IN! Poëzie en muziek tegen boskap! #RedAmelisweerdNu

Meezingen kan op: Zing mee!

Dichter op de barricade

Dit artikel verscheen reeds op Konfrontatie

Bomenknuffelaar” klinkt het achteruit de zaal, spottend, verwijtend. Ik roep vanaf het podium: “Gaan we bomen knuffelen? Ik doe mee!” en vervolg mijn voordracht.

Of ik een activistische dichter ben of een dichtende activist, vragen mensen me wel eens. Eerlijk gezegd: daarop heb ik geen antwoord. Nu ik onlangs voor het eerst sinds jaren opnieuw een bundel heb uitgebracht, ben ik weer op allerlei plekken bezig met daaruit voor te dragen. Ik werp mijn woorden in de arena en wat de meute er mee doet, is aan hen. Je kunt het overschreeuwen, versterken, verscheuren, verbranden of kopiëren. Ik heb het gemaakt om te gebruiken onder de enige voorwaarde dat het niet commercieel is. Eenmaal in de openbaarheid is het van en voor ons allemaal.

Lees verder

12 december: presentatie dichtbundel ‘Vele Stemmen Wild En Stil’

12 december in Theater De Generator in Leiden!

Laatste info:

Wil je de bundel kopen? Neem cash mee! Voor een tientje heb je er een!

Kun je niet komen? Je kunt live meeluisteren op Radio Patapoe!

“Steen voor steen
breken we het af
Dat, wat zo zwaar op ons weegt”

Uit het gedicht ‘Steen Voor Steen’, geschreven voor de actie ‘Steentje Voor Steentje’ waarbij activisten stenen onder het kolenspoor vandaan graven.

Lees verder

Nieuwe dichtbundel bijna uit! Vele Stemmen Wild En Stil

Terwijl ik nog bezig ben met het rondkrijgen van het programma voor de avond van de presentatie, hoor ik dat de bundels er bijna zijn. De proefdruk heb ik al een weekje in handen.

Nieuwe dichtbundel binnenkort uit!
Het eerste exemplaar: de proefdruk.

Wanneer en waar is nu die presentatie?

Op 12 december, vanaf 19:30, in Theater De Generator in Leiden!

Meer informatie volgt spoedig!

Voorproefje:

STEEN VOOR STEEN

Steen voor steen
breken we het af
Dat, wat zo zwaar op ons weegt

Langs het spoor kruipen mensdieren,
schuifelen op de knieën terwijl
de locomotief nadert en fluit

Uit de weg!

Ondergraven de rails
Het fundament van het munt slaan
uit rookpluimen, fluimen uit de
muil van de kolenzuil

Steen voor steen
vergruizen we deze
bouwstenen van ademnood

We slaan ze tot zand met onze hamers

Velen handen verdelen dan
dat zand tussen de
malende kaken van
als niet te stoppen vermomde ontwikkeling

Komt knarsend tot stilstand.

Corona en prefiguratie: solidariteit is ons sterkste wapen

Al sinds midzomer heerst er weer een coronagolf overal. Of moeten we zeggen: wat heerst is de totale weigering van overheidswege om mensen te waarschuwen voor een virus dat veel mensen niet alleen kortstondig ziek maakt maar ook voor de rest van hun leven ernstig kan beperken?

Ik heb de afgelopen jaren denk ik wel vaak genoeg verteld hoe elke mogelijke poging om de pandemie in te dammen is ondermijnd door te doen alsof het allemaal wel meevalt, te beweren dat mondneusmaskers (MNM) niets helpen, geen voorlichting te geven maar wel repressie, achterhaalde vaccins aan te bieden en dan ook nog maar een enkele keer per jaar, enzovoorts enzovoorts? Dat beknibbelen op gezondheid is overheidsbeleid, het is eugenetica van het hoogste niveau, het is klassisme, racisme. Tenslotte zijn het mensen met weinig geld die slecht toegang hebben tot goede gezondheidszorg, geld om te investeren in goede maskers niet hebben, ga zo maar door. En onder die slecht bedeelde mensen zijn verhoudingsgewijs veel mensen die al ziek zijn, ouderen, mensen met een migranten achtergrond. Vandaar dus dat ik zeg: dit is eugenetica, klassisme en racisme. Het is ook validisme omdat mensen die echt geen enkel risico kunnen nemen uit de samenleving worden geweerd door het virus maar te laten rondwaren. Maar ik zal je wat vertellen: wie gezond is, rekent zich onterecht rijk. Lees verder

WAAR ZIJN DIE MONDKAPJES EIGENLIJK GOED VOOR?

Mondkapjes. Je ziet ze niet veel meer. Het coronavirus is maar een griepje, zo heet dat nu. De gelegenheid om je ertegen te laten inenten wordt slechts korte tijd geboden, zonder daar overigens op te wijzen, en verder is alles business as usual.
Overheid en bedrijfsleven hebben er alle belang bij het gevaar te bagatelliseren. We worden bedonderd waar we bij staan. En die testen? Die testen zo vaak vals negatief dat je nooit zeker kunt weten of die verkoudheid die je gehad hebt misschien toch wel corona is geweest. Overigens is wel testen (een paar keer) altijd nog beter dan helemaal niet testen.

Mondkapjes, ik zie ze in activistenkringen nog wel eens in demonstraties. Of dat nu is omdat we dan zo dicht op elkaar lopen dat het wel zo veilig is tegen besmetting of omdat het de ideale gezichtsbedekking is die ze niet kunnen verbieden, dat weet ik niet. Ik ben er wel altijd erg blij mee want ik ben zelf nog altijd een trouwe drager van zo’n ding. Ik kies dan voor de FFP2 variant die jezelf beschermt en ik doe dat nog altijd als eenzame drager in winkels, bij drukke binnenbijeenkomsten en ook in de open lucht bij drukke demonstraties. Ik doe dat ook nog eens het hele jaar door. De informatie over de mate waarin het virus aanwezig is, is namelijk ook steeds slechter te vinden. Aantallen besmettingen? Onbekend. Zoek het maar uit. Lees verder

Een ‘Fuck You!’ nieuwjaar

Dit artikel verscheen reeds bij Konfrontatie

Elke keer ben ik weer blij als alle verplichte nummers aan feestdagen weer voorbij zijn. Voorbij koloniale Sinterklaas met blackface Zwarte Piet. Voorbij kerstdagen zoetsappigheid en huichelarij. Voorbij spilzuchtig vernietigend vuurwerk oud en nieuw. Eindelijk: 1 januari. Gewoon een dag later.

Een mooie dag voor een duinwandeling was het. Fikse wind, af en toe zon. Droog. Even lekker uitwaaien en de zinnen verzetten. Maar er kan geen dag voorbijgaan zonder dat iets me op de dagelijkse realiteit in deze wereld en in dit land wijst. Onderweg zag ik een SUV staan, een zwarte met grote witte letters achterop :“FUCK YOU GRETA”. De dikke middelvinger van de witte man die zijn superioriteit met dat vehikel wil bewijzen.
Lees verder